Marian Zembala, oğlu Michaelyi kardiyocerrahi şefliğinden kovduktan sonra “Oğlumu kaybettim, hastanemi kaybettim. Hayatımın anlamı kalmadı” diyerek intihar etti. Dariusz Kortka ve Judyta Watoła’nın “Zembala. Hastane Benim. Ünlü Kardiyocerrahın Tarihi” adlı kitabı, hastalarına bağlı ama çalışanlarına karşı merhametsiz, çelişkilerle dolu ve asla durmayı öğrenemeyen bir insanın hikayesini anlatıyor.
İki Hekim: Karmaşa ve Karşılaştırma
Jan Sarna, Religa’nın arkadaşı, “Bochenek ve Cichoń kendilerini Religa’nın büyüklüğünde görmedi. Zembala ise bu hissfen kurtulamadı. Daha çok yayını vardı, hastaneyi daha iyi yönetti. Ancak patronunun gölgesinden çıkamadı” diyor. Jan Borzymowski ise “Zembala’nın yıllardır patronuna karşı olan kompleksi kemirdi. Her şeyi istedi ama o kadar kolay gelmedi” diye ekliyor.
Religa’ya yönelik teklifler netti: “Milletvekili olmak ister misiniz?” “Kesinlikle, neden olmasın?” cevabıyla milletvekili oldu. “Rektör olmak ister miydiniz?” “Olabilirdim” diyerek rektör oldu. “Sağlık Bakanı olmak istemiyormusunuz?” “Siyaset beni çekmiyor” demesine rağmen bu alanda da başarılı oldu.
Kariyer Yolu ve Başarılar
Marian Zembala Religa’nın izini sürdü ama her pozisyon için mücadele etmek zorunda kaldı. Profesör Lech Poloński “Religa bir Somosiery ulanı gibiydi: plan yapmadan, inançla hareket eder. Marian ise hesaplıydı, riski minimize etmeye çalışıyordu” diye özetliyor. Zembala’nın Zabrzu’daki kalp-akciğer nakli büyük bir başarıydı ama Religa’nın ilk başarılı kalp naklini aşamadı.
Öğrenci yetiştirmede fark belirgin: Religa’nın sayısız akademik öğrencisi Polonya’nın çeşitli kardiyocerrahi bölümlerini yönetirken, Zembala’nın sadece iki habilitasyonu var – Jerzy Pacholewicz ve oğlu Michał. Andrzej Troszyński “Religa otururken, Zembala yanında kasılıp parmak ucuna basıyor ama yine de kısa kalıyor” diyor.
Kişilik Farklılıkları ve Yaklaşım
Profesör Ewa Kucewicz-Czech “Religa para ilgisiz yaşadı, yırtık Fiat ile gezer, hastayı her şeyden üstün tutardı. Zembala ise şık giyiniyordu, şirketi vardı, imajı ile sözleri örtüşmüyordu” diye vurguluyor. Romuald Cichoń “Religma hasta kurturma demir iradesi vardı, ikinci kalp nakli gibi riskli bir ameliyata girişti. Marian mükemmeliyetçiliğiyle böyle bir riske yanaşmazdı” diye ekliyor.
Lech Poloński’nin anlattığı bir olay dikkat çekici: Torbicki’nin istatistik sorusuna Zembala tereddütsüz “On iki” cevabını verir. Cichoń “Religa kanıtlama ihtiyacı duymazdı, Zembala ise sürekli en iyi olmak zorunda hissediyordu” diyor. Jan Sarna “Religa ile yıllarca aynı odayı paylaştım, aynı yatakta yattım. Bunu Zembala ile hayal edemem” diye bitiriyor.
Zembala’nın Dönüşümü ve Son Dönem
Religa’nın ölümü sonrası Jan Sarna “Zembala karmaşadan kurtuldu, daha özgür ve kendine güvenli davrandı” diye gözlemliyor. Zembala’nın bakanlığına dair Sarna’nın “Artık kendi ışığıyla parlıyor, Religa’nın yansıması değil” övgüsünü Zembala çok beğendi. Ancak hastane ekibi hala onu Religa ile karşılaştırıyor.
İnme sonrası Zembala psikolojik olarak değişti. Bolesław Piecha tekerlekli sandalyenin onu nasıl sıkıştırdığını, “kalkarak selamlaşma” isteğini unuttuğunu anlatıyor. Wojciech Saucha “En yakın çevre onu izole etti, kendi kabinette oturmasına izin verdiler” diye ekliyor. Multikinema’da “Bogowie” filminin galasında 02:43’te Piotrowi Głowacki’ye gönderdiği mesaj: “Hasta hizmeti fikrinin ekrandan geldiğini hissettim, teşekkürler.”
