Mahkemeler tarafından verilen kararlar, avukatlık ücretlerinin belirlenmesinde asgari ücret normunun rutinleşmesine yol açıyor. Bu durum, vekâlet ücretlerinin sadece teknik bir eşik olmaktan çıkıp adalet ölçüsü olarak algılanmasına neden oluyor. Profesyonel avukatların da bu uygulamaya karşı direnmemesi, döngünün devamını sağlıyor.
Normun Rutinleşmesi ve Rızalet
Mahkemelerin vekâlet ücretlerini belirlemekle ilgili kararları, adli süreçlerin en rutinleşmiş unsurlarından biri haline geldi. Asgari ücret, adına ve hükümlerine rağmen resmi olarak belirlenmiş bir ücret tarifesi işlevi görmeye başladı. Bu ücret, ancak olağanüstü durumlarda, kanundaki rebus sic stantibus maddesinin uygulanması koşullarına benzer şartlarla zaten yalnızca artırılıyor.
Güvenlik ve Dirençsizlik Döngüsü
Bilinen, binlerce kararda tekrarlanan bu değer güvenli görünüyor ve uygulanması ek çaba gerektirmiyor. Buna karşın, bu normdan sapma her zaman zorlu bir karar olarak algılanıyor; çünkü ek bir açıklama çalışması gerektiriyor ve keyfiyete yönelik eleştirilere açık hale getiriyor. Bunu tetikleyen, gerekli iş yükünün belirlenmesi veya davanın hukuki ve somut yönlerinin açıklanması için oldukça esnek kriterlerin uygulanması zorunluluğudur.
Profesyonel vekiller ve savunucuların isteksiz tutumu bu alışkanlığı pekiştiriyor. Asgari ücretin üzerinde bir talebin kabul edilme şansını önemli görmemeleri üzerine, bu talepleri basitleştirerek sunuyor ya da “kanunlarda belirlenen normlara göre” talep etme noktasında kalıyorlar. Sonuç olarak, asgari ücretin sadece bir teknik eşik olmasına rağmen adalet ölçüsü haline geldiği minimalizm pratiğini sürdüren bir kısır döngü oluşuyor.
Kaynak : GazetaPrawna
