Polonya çalışma mevzuatı kapsamında, çalışanlara verilen işe gidiş-geliş ödeneklerinin, kullanılmayan yıllık izin karşılığında ödenen tazminatın matrahına dahil edilip edilmediği hukuki bir inceleme konusudur. 8 Ocak 1997 tarihli Çalışma ve Sosyal Politika Bakanlığı Yönetmeliği’nin ilgili maddeleri, bu tür ek ödemelerin izin ücreti hesaplamalarında nasıl değerlendirileceğini belirlemektedir. İşverenlerin kendi inisiyatifleriyle sağladığı ulaşım desteklerinin vergilendirilmesi ve izin tazminatındaki konumu, çalışma hukuku çerçevesinde kesin kurallara bağlanmıştır.
İşe Gidiş-Geliş Ödeneğinin Hukuki Niteliği
İşçi ile işveren arasındaki ilişkileri düzenleyen temel kaynak İş Kanunu olmakla birlikte, bu kanun işverene çalışanın işe gidiş-geliş masraflarını karşılama yükümlülüğü getirmemektedir. Ancak işverenler, kendi iç düzenlemeleri veya çalışma yönetmelikleri aracılığıyla bu masrafları karşılayacak çözümler üretebilirler.
Vergilendirme ve Gelir Tanımı
İş yeri bünyesinde bir ulaşım ödeneği tanımlanmışsa, bu ödenek iş ilişkisinden doğan bir gelir olarak kabul edilir. 26 Temmuz 1991 tarihli Kişisel Gelir Vergisi Kanunu’nun 12. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, temel ücretler, fazla mesai ücretleri ve çeşitli ödenekler gibi, ayni veya nakdi olarak sağlanan her türlü menfaat vergi matrahına tabidir.
İzin Tazminatı Matrahına Dahil Edilmesi
8 Ocak 1997 tarihli Çalışma ve Sosyal Politika Bakanlığı Yönetmeliği’nin 6. ve 14. paragrafları, yıllık izin süresince ödenecek ücretin ve kullanılmayan izin karşılığındaki tazminatın nasıl hesaplanacağını açıklar. Söz konusu düzenlemeler çerçevesinde, iş ilişkisinden kaynaklanan diğer yan haklar da bu hesaplamaya dahil edilir. Bu nedenle, işe gidiş-geliş nedeniyle sağlanan ödenekler, yıllık izin ücreti ve izin tazminatı matrahının belirlenmesinde dikkate alınmalıdır.
Kaynak : GazetaPrawna
